Entradas

Mostrando entradas de enero, 2012

So...

so she was there. Standing in front of me, looking at another side, like that situation wasn't going with her. I went some steps forward  and I stopped just few meters of her table. "So this is it, huh?", and she said "Yes Henry, this is it". Why did she run like the devil was chasing her? "Why were you running like the devil was chasing you?" I asked. "I wasn't escaping from anything", she ansered. But of course she was, she started to run with no apareantly reason. "Maybe you were running away from someone, maybe you ran away frome me..." "Give me a fuckin' break, yah? I just needed to run!", she said angrily But she was liying. She ran like she was possesed by something so much stronger than her, like she were trying to escape from her own shadow. I stayed in front of her, looking at her eyes and she keep her eyes looking at mines, just for a second and then she looked away to another part o...

Efervescencia

Hay alegrías pasajeras, o como dice mucha gente... toda alegría es pasajera. Todos son estados cíclicos: ahora estás bien, ahora no tan bien, ahora peor, ahora mejor... y hay épocas de todo, afirmamos con completa frialdad. Hay alegrías absolutamente infinitas y lineales, sin un grado de alteración. Lo que los antiguos llamaban "la tranquilidad del alma", eso tienen y eso transmiten, una paz que les trasciende y les fusiona con su entorno. Igual paz es una palabra más correcta que alegría, pero de algún modo genera felicidad immutable. Otro tipo de alegría es la alegría del estúpido, que es diferente a la alegría estúpida. La alegría del estúpido es equivalente a la alegría del ignorante, feliz y tonto. Yo nunca he tenido demasiada fe en ella, esa alegría que predican lo sabios, los que tienen sentido común. Esos son los que viven con la "angustia del pensar", pensar es algo tan cargante que adorarían poder no pensar en absoluto, como si eso fuese a producirl...

Transportting

Me gusta moverme. Me gusta viajar. Me gusta transportarme. Usualmente me gusta moverme en bicicleta. Es el transporte que suelo coger para ir del trabajo a casa, para ir de casa el trabajo, de los sitios a casa, de casa a cualquier sitio. Es fantástico, tranquilo, relajante. Para qué intentar convencer a la gente por "si contamina o no", es sin duda suficientemente rápido, relajante y bueno de por sí. La verdad es que también lo prefiero para ahorrarme el lujo del transporte privado y el precio del transporte público (que también es un lujo ahora). Aunque el problema que tiene la libertad de ir en bici es que  muchas veces me desvío de mi camino. Por que si algo prefiero antes que la tranquilidad y la autonomía son los buenos trayectos inesperados. Así que a la mínima me distraigo de mis quehaceres y me embarco en un viaje breve hacía no-se-donde mientras vuelvo para mi casa. Pero si algo me gusta más que eso es la posibilidad de compartir trayectos, porqué al fin y al...

Pueden pensar las abejas?

Las 20:00 no es muy buena hora para despertarse. No es buena hora si aun hace sol, si te están esperando, si llegas tarde, o si ya no llegas. Las 20:00 es buena hora para cenar pero no es una buena hora para empezar el día. Es buena hora para ir despidiéndose del día, pero no para empezarlo. Pero hay días que empiezan cuando otros están por terminar. Todo empezó una tarde/noche oscura de Noviembre, oscura como todos atardeceres. Aunque bien mirado, hay sitios en los que tarda algunos meses en atardecer. Pero era un sitio donde el sol es bien pagado y no tiene que pasarse más horas de la cuenta trabajando. 20:00, una gota de agua chocaba contra la ventana. "Lluvia, será...". Pero una gota que cae del cielo es lluvia?  O cuantos árboles hacen falta para formar un bosque? Donde están los límites entre el poco y el mucho?  Igual, por envidia quieren parecerse a esas dos líneas paralelas, nadie quiere ponerse de acuerdo. La paz aburre y deja al alma en estado de pereza....

El fin de los tiempos...

Imagen
... siempre implica el inicio de lo insospechado. Qué difícil dejar de ser uno mismo para empezar a ser otro. Como vivimos de cara a  aquello que tanto amamos y que sin ninguna razón llamamos verdad, pero a la vez con el miedo aterrador de encontrarla finalmente.  Esa ventana que nos acompaña cada día y que deja ver un paisaje en el que nos soñamos libres, pero la dejamos de lado, porqué no queremos llegar allí, simplemente deseamos que siga siendo accesible, que podamos seguir mirándola con ese anhelo imperecedero que nos impide llegar a nuestra meta pero nos permite seguir avanzando pensando en que algún día llegará. Como si ese paisaje fuera a venir directo hacia nosotros, "la montaña irá a Mahoma". Pero la montaña no tiene pensado moverse de donde está, y si nadie la pisa mejor. Como dos líneas paralelas que parece que nunca se vayan a tocar, como ese amor imposible, como dos miradas que se cruzan pero no se alcanzan. Y qué más da si las líneas se toca...

Progress in work

Aquesta és d'aquelles entrades palla (que no aquelles palles d'entrada) per fer una mica d'endogàmia amb el propi blog. Parlant una mica de les dades pròpies. El blog va nèixer un dia 15 de Juliol del 2007, un estiu. No recordo on estava treballant perquè se m'acudís la idea de començar un blog, tampoc tenia un referent específic sobre el que volia fer. Tenia clar que volia un espai, un blog de notes, un full blanc, un lloc on poder descarregar amb fúria les meves palles (metafòriques). I així anem, fins al 2012. Porto 333 entrades. No són moltes. Però ha anat augmentant progressivament: El 2007 tant sols unes 20 entrades, són poques, però també vaig tenir 6 mesos. Des de llavors cada any he augmentat amb el nombre d'entrades. Així al 2008 en vaig escriure 67. Al 2009 vaig escriure 71 entrades Al 2010 vaig escriure 81 entrades I finalment, l'any passat en vaig escriure 91. Més no vol dir millor, d'aquí el "Progress in work", suposo q...

El viaje íntimo de la locura

Con los días la bebida me sienta peor, pero con los años me doy cuenta que me sienta mejor. Cada trago me transporta a una realidad onírica diferente, a una verdad alternativa, la otra realidad que ya a menudo me parece más auténtica que la que comparto con los demás. Viviendo de ese engaño etílico me hace sumergir en la más absoluta de las certezas. No hay cosa más comprensible para mi que yo mismo en mis estados alterados. Y no hay otra forma de comprenderme. Con cada vaso me desligo más de ese ser conocido por todos, ese ser perfecto y agradable, antento y trabajador para ser algo tan atractivo y auténtico como ese yo ajeno. Borracho, vomitando por cada rincón de mi alma, esa habitación sin puertas, sin ventanas y lleno de esquinas. Esa habitación repleta de gente que habla y me replica sin mirarme a la cara, como voces vacías sin rostro que con sus provocaciones simplemente esperan que en algún momento me de cuenta de que están ahí conmigo. Esperando equivocarse. O igu...

eurodiPUTAts

Cremar Eurodiputats. Quina idea. Que descabellat, que radical i que boig. Cremar Eurodiputats! Amb foc! No amb un encenedor, ni amb mistos. Ni tant sols amb els Zippo, en una imatge èpica en la que estan tots lligats a les seves cadires amb la boca tapada per un mocador, amb els ulls oberts i una cara espantada de "perdona'ns la vida, no tornarem a forrar-nos mai més a costa del poble". Tampoc així, més senzill... tots sucats en gasolina i en qualsevol minut, qualsevol d'ells en un acte místic de celebració absoluta, agafaria un puro Cohiba Behike per celebrar que es segueixen orinant a la cara d'un continent i... fshhhHHH! Terrorífic i terrorístic. No jo, per tenir aquestes idees al cap. Terrorífic que cobrin uns 6.200 euros al més, contant uns 4.500 euros més en els que s'inclou dietes, gastos de telèfon... evidentment tots els transports pagats, extres per assistir a plens, avions en classe "bussiness"... I uns 300 euros extres per assisti...