Hastío

No tengo prisa, me voy a esperar a que lo busquéis en el diccionario..... ya.... aún no? Tendrías que haberte puesto los 20 megas..... ahora si correcto, DISGUSTO!

Nuestra vida és triste y desconocida. Probablemente aburrida. Habéis intentado alguna vez escribir un libro de vosotros mismos? Pero no un diario personal de mierda, que total no se lo puedes enseñar a nadie y que para lo que piensas tu... guárdatelo en la cabeza, y si no te cabe ni lo que piensas tu es que tienes un problema. Hablo de una verdadera autobiografía.
Podríamos escribir unas 10 o 12 páginas con solo 4 párrafos de información de nosotros mismos interesante, el resto irreleváncia. No escribiríamos mas porqué nos daríamos cuenta de que el resto nos resultaría poco interesante hasta a nosotros mismo. Hay gente que si que acaba escribéndolo, de ahí salen las biografías de los políticos, que encima de tener la vida poco interesante la tienen larga.
Disgusto pues, disgusto porqué veo lo poco que nos queremos a nosotros mismos. Disgusto de pecar de no saber hacer de cualquier dia algo interesante, y pecar de no remediar el poco interés que hay en nuestra vida. El peor disgusto pero, es el de perder el tiempo disgustándonos por "qué no somos" porqué algun dia sé convertirá en "qué pudimos ser".

Because change happens...Zurich

Comentarios

Anónimo ha dicho que…
És més, escriure una biografia noserveix ni serviria per res. Tots pensem que de les nostres vides es podria fer una pel•lícula o escriure un llibre, però en realitat les nostres vides són insignificants i no interessen a ningú. I perquè? Doncs perquè ja està tot inventat, no hi ha res que ens pugui sorprendre. D'aquí aquest "hastío", pel disgust constant que et causa la gent. No pares de trobar gent que no para de disgustar-te. I sí, el pitjor disgust és lamentar-se pensant perquè, i el que som i el que no som, i esperem que arribi allò que sabem que mai arribarà, i el disgust es fa més gran. I per aquest motiu, es sobreviu i no es viu. Jo, almenys, lluito cada dia per viure, que ja és molt.


Alba
Vakunet ha dicho que…
Doncs sí.
Em van dir que llegís a l'Eduard i així ho he fet. Increíble. Un 10 minimoli, el teu jo interior m'agrada.

Ja són molts anys eee?
Et seguiré llegint!

Entradas populares de este blog

Al partir

Arden